I S K A Z I - S V J E D O C A N S T V O

ISTINA O STRADANJU,MUCENJU I NEHUMANIM POSTUPCIMA OD STRANE SRBA PREMA HRVATIMA I MUSLIMANIMA NA PODRUCJU BOSNE I HERCEGOVINE CIJI JE KRAJNJI CILJ BIO STVARANJE ETNICKI CISTE VELIKE SRBIJE

 

šifra iskaza: bd003

PREZIME:                                                       xxxxx
IME, IME OCA:                                              xxxxxx
GODINA ROĐENJA:                                     1946.
MJESTO ROĐENJA:                                      Bosanska Dubica
PREBIVALIŠTE:                                            
PRIVREMENI BORAVAK:                           
STRUČNA SPREMA:                                    
ZANIMANJE:                                                
BRAČNO STANJE:                                       
DRŽAVLJANSTVO:                                      
NACIONALNOST:                                        Srbin

 

 

SLUŽBENA ZABILJEŠKA

Početkom rata u Bosni, u Bosanskoj Dubici je srpska milicija počela privoditi osobe koje nisu bile srpske nacionalnosti pod optužbom da pripremaju oružanu akciju protiv Srba u Bosni, to je počelo u 03. mjesecu 1992. godine. U to vrijeme većinom su privođene osobe bogatijih porodica, te je od istih srpska vlast tražila novčane naknade radi njihova puštanja na slobodu. Jedan od takvih bio je i brat od njezine supruge, Čaušević Orhan koji je imao trgovinu mješovitom robom u Bosanskoj Dubici, koja se nalazila odmah do njegove kuće u ul. Adema Kalabića. Čaušević Orhan je odveden u 06. mjesecu 1992. godine na Manjaču i tamo je bio zatočen do 12. mjeseca 1992. godine, odakle je prešao u RH, a danas se nalazi u Danskoj. Pored navedenog poznato mu je da su u to vrijeme još privedeni na Manjaču (zloglasni logor u BiH)

- Tomić Draško
- Harbaš Mirza,
- Tomić Štefo

Otac od Orhana, Čaušević Džemal je za puštanje svoga sina iz logora dao novi automobil marke “VW - Golf” i 10.000 DM Mići Rokiću iz Draksenića (BiH) - oficiru JNA kapetanu I klase, međutim isti im nije pomogao.

U oslobađanju Čaušević Orhana pomogla im je neka Nevenka iz Banja Luke koja je tada radila u međunarodnom Crvenom križu u Banja Luci, koja ih je upoznala sa Lukajić Danom - pripadnikom bivše JNA koji je radio na Manjači, imao je čin kapetana I klase (isti ima navodno dva sina i ženu u Zagrebu, sinovi su mu u HV). Tom prilikom je saznao da je u to vrijeme zapovjednik Manjače bio neki Jović - potpukovnik po činu, koji je prije rata bio direktor “Doma JNA” u Banja Luci.

Isti dalje navodi da je zbog toga što mu je žena Muslimanka, što je njezina rodbina većinom bila u logoru na Manjači, i što je on osobno posredovao oko njihovog oslobađanja iz logora, te je podigao 1870 potvrda o nekažnjavanju u stanici milicije u Bosanskoj Dubici, i donio na Manjaču, za osobe koje su se već nalazile u Manjači (Hrvati, Muslimani i “neposlušni” Srbi) radi njihovog oslobađanja, i zato što je predvodio konvoje prognanika iz BiH u RH, dana 28.07.1992. godine mu je dignuta kuća u zrak upotrebom eksploziva, kao i trgovina od Čaušević Orhana, koja se nalazila odmah do njegove kuće u Bosanskoj Dubici. Nakon toga je stanovao kod sestre od njegove žene Bašić Azemine u Bosanskoj Dubici.

Kuću mu je urušio jedan vojni policajac sin od Čibić Dragana - načelnika rezervnog sastava policije u Bosanskoj Dubici. Slijedeći dan ujutro su došli na uviđaj Zlojutro Miloš i Karan Vlado (inspektor), koji mu je tom prilikom rekao da nije njemu namjenjeno.

isti navodi da je prvi puta uhapšen u noći 01./02.12.1992. godine na autoputu, kada je išao iz Novske za Bosansku Dubicu, nakon ispraćaja 8 autobusa, te je nazad prevozio pakete i pisma koja su slali prognanici iz Bosanske Dubice svojoj rodbini u BiH, koji su još ostali. Tom prilikom su mu srpski policajci oduzeli njegov automobil marke xxxxxxxxxxxx kao i sve pakete u neprijatelja. Tada je odveden u Raiće, u neku zgradu pokraj koje se nalazilo 6-7 garaža. Tamo ga je ispitivao neki civil zakojega misli da je iz V. Barne, pokraj G. Polja. isto tako u toj zgradi je primjetio Zagorac Živka, kojega osobno poznaje od prije. Nakon ispitivanja je pušten kući te nakon toga više nije izlazio iz Bosanske Dubice.

Dana 15.03.1993. godine srpske vlasti su omogućile njegovoj ženi i djeci izlazak iz BiH, a 19.04.1993. godine je i sam ušao u RH. Sada svi zajedno borave u Danskoj.

Isti je predočio hrvatsku domovnicu i putovnicu, koja je izdana u hrvatskom predstavništvu u Danskoj, te izrazio želju da se on i njegova porodica dosele u RH u xxxxxxxxxxxx. Isti je još predočio u smislu dokazivanja da nije bio mobiliziran u JNA za vrijeme rata u RH. Nalaz, ocjenu i mišljenje o sposobnosti za služenje u OS srpske vojske od 03.03.1993. godine iz čega je vidljivo da je isti ograničeno sposoban, otpusno pismo iz bolnice od 03.11.1987. godine sa dijagnozom nakon operacije kičme, te izvod iz matične knjige vjenčanih iz kojeg je vidljivo da je isti oženjen muslimanskom xxxxxxxxxxx.

Ixxxxxxx